Soms zit ik met tranen in mijn ogen achter in een klas.
Dat gebeurde pas weer eens. Ik film de juf met wie ik ruim een jaar geleden een beeldcoachingstraject startte omdat het lesgeven niet altijd ging zoals je graag zou zien. Omdat er best wat te leren was.
De directeur besloot een het traject te starten. Wilde in de juf investeren en zij nam de kans met beide handen aan. De directeur investeerde nog een keer toen bleek dat er meer tijd en aandacht nodig was. Het besef dat leren tijd kost en dat je dat er dus voor moet nemen was groot bij iedere betrokkene. De investering die directie en leerkracht doen moet een duurzame groei bewerkstelligen. Op een afstandje hield de directeur de ontwikkeling in de gaten en ondersteunde de groei.
Toen we begonnen was er zoveel te leren en te ontwikkelen. Niet alles lukte direct. Twijfels waren er. Zelfs op enig moment de gedachte om in plaats van als leerkracht, als onderwijsassistent aan het werk te gaan. Haar hoofd zat vol en dat was merkbaar. Elke associatie moest er uit. Met soms onvolgbaar gedrag tot gevolg. Geen rust in de klas. Wel heel veel connectie met en aandacht, en liefde voor de kinderen. Kleine ontwikkelstapjes zette ze.
Eén van de andere belangrijke besluiten van deze directeur was deze leerkracht een andere groep geven. En dan ook de hele week dezelfde groep. En dat bleek een schot in de roos. Deze groep kleuters halen een andere leerkracht naar boven dan de pre-pubers in groep 7 en 8.
Ik heb de leerkracht online gevolgd en gecoacht de afgelopen weken. Diverse situaties in de klas en op het plein heeft zij gefilmd. Online heb ik feedback gegeven en vragen gesteld. Vandaag zit ik weer eens live in haar klas met betrokken kleuters.
In het lokaal is een restaurant en een supermarkt ingericht. Juf doet mee en reserveert een tafeltje in het restaurant. Bij het raam graag, maar helaas is die tafel al bezet. Ze winkelt nog wat, doet een bestelling bij de winkel en als het tijd is om te eten, loopt ze het restaurant weer binnen. Ze wordt vriendelijk ontvangen door een behulpzame ober die haar sjaal aanpakt en ophangt en haar een tafeltje wijst. Wanneer het daar toch een beetje koud blijkt te zijn krijgt ze een ander plekje en gaat de ober de deur voor haar dicht doen.
Van een menukaart, waar onder andere pizza’s op staan, maakt de juf op basis van het advies van de ober en de kok een keuze. De pizza wordt gebakken (speciaal voor deze gelegenheid wordt de pizza met salami en kaas van de waslijn met werkjes gehaald).
Vanaf een afstandje kijk en luister ik mee. De leerlingen gaan zo op in het spel. Ze weten precies hoe je je als kok of ober gedraagt, welke taal daarbij hoort. De juf help hen door volledig in haar rol als klant te blijven. Het is prachtig om te zien.
Ik doe heel veel observaties… maar zelden zie ik het zo mooi. En ja, hoor, daar zijn ze, de tranen. Tranen die altijd komen als onderwijs mij raakt, als ik iets heel moois zie, als ik met hart en ziel geniet van wat er gebeurt. In het verleden heb ik mij er wel eens voor geschaamd. Tot iemand tegen mij zei: “Die tranen laten jouw enorme bevlogenheid en liefde voor het vak zien, dus laat maar stromen!”
Mijn tranen komen niet alleen door de situatie met deze leerlingen, het prachtige spel, de mooie taal en het passende gedrag. Ook door de liefde die ik voel voor deze situatie, de juf. Toen we begonnen wat het best lastig, viel het lesgeven zwaar en kijk nou waar ze nu staat! Mijn hart (en ogen) stromen dus even over. Als de directeur geen kansen had gegeven, niet had gezien dat er groei was, maar er echt nog wat meer tijd nodig was en als de juf er niet met volle overtuiging in was gegaan, had ik mijn werk niet kunnen doen.
Wederom word ik geconfronteerd met een aantal principes waarmee en waarnaar ik handel: leren kost tijd, dus neem die tijd. Maak keuzes op basis van kennis en vertrouwen. En de onderwijskundigleider is de sleutel tot groei van de individuele leerkracht of het hele team.
We zijn er nog niet, we gaan nog even verder. Instructies zijn verbeterd, nog steeds een beetje breed, maar wel met een duidelijke focus. De evaluatie die we vandaag hebben met directie, IB en de juf is dus een waarin groei centraal staat, nog een paar puntjes op de i. Borgen van wat geleerd is.
Beeldcoaching is een prachtig middel om inzicht te krijgen in eigen handelen. In kleine passende stapjes is er groei te bewerkstelligen. Met de juiste ondersteuning van de schoolleider kan het een mooi succes worden. Wil jij ook eens sparren over wat coaching op kan leveren in jouw team. Laat het me weten. Dan denk ik met je mee. Zonder poespas Wel met het risico op tranen in mijn ogen.