“Wat zwem jij snel.”
Ik was oprecht verbaasd. Ik was net gekeerd aan het einde van het zwembad toen een mevrouw me aansprak. “Het ziet er zo snel en gestroomlijnd uit.” Ik bedankte haar en zwom weer verder.
Grappig eigenlijk. Want nog geen minuut daarvoor speelde er iets heel anders door mijn hoofd. Ik vroeg me af of ik eigenlijk wel snel genoeg zwom. Of ik niet toch een borstcrawlcursus zou moeten volgen. Hoeveel sneller ik misschien nog zou kunnen worden. En hoeveel techniek ik nog te leren had. Met andere woorden: ik zag vooral wat er nog níét was.
Terwijl iemand anders juist zag wat er al wél was. Dat zette me aan het denken.
Hoe vaak gebeurt dit niet bij leerkrachten? Ze bereiden lessen voor, begeleiden kinderen, lossen problemen op, maken keuzes, passen aan, proberen opnieuw. Ze zijn de hele dag bezig met hun vak. En juist omdat ze er middenin zitten, zien ze vaak niet meer hoe goed ze eigenlijk zijn.
Sterker nog…
Als er een observatie aankomt, veranderen ze hun les. Ze kiezen een andere werkvorm. Bereiden nét iets uitgebreider voor. Niet omdat ze dat zelf de beste keuze vinden, maar omdat ze denken dat er iets van hen verwacht wordt. Terwijl juist hun eigen vakmanschap zichtbaar mag worden.
Ik geloof dat veel leerkrachten veel meer kunnen dan ze zelf denken. Niet omdat ze alles al perfect doen. Maar omdat ze zichzelf vaak beoordelen op alles wat nog beter kan, terwijl anderen juist zien wat er al staat.
Dat compliment in het zwembad ging eigenlijk helemaal niet over zwemmen. Het ging over perspectief. Over het verschil tussen hoe je naar jezelf kijkt en hoe iemand anders naar jou kijkt. Misschien hebben we allemaal af en toe iemand nodig die ons laat zien wat we zelf niet meer zien.
Dat is precies waarom ik zo graag scholen begeleid, leerkrachten help sterker te worden, bewuster te zijn en vooral weer vertrouwen in eigen kunnen te hebben. Niet om te vertellen wat er allemaal niet goed gaat. Maar om zichtbaar te maken wat er al is. Om woorden te geven aan vakmanschap. Om mensen te helpen weer te vertrouwen op hun eigen keuzes. Want vanuit vertrouwen ontstaan de mooiste ontwikkelingen.
En misschien is dat wel de boodschap die ik deze zondagochtend zelf nodig had.
Je kunt meer dan je denkt.
Soms heb je alleen even iemand nodig die het tegen je zegt.